• „Wynagrodzenie stosowne” zawarte w art. 70 ust 2 pkt 4 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych to wynagrodzenie, jakie otrzymałby autor w przypadku zawarcia z nim umowy o korzystanie z utworu na określonym polu eksploatacji.
  • Niedopuszczalne, ze względu na konsekwencje braku zapewnienia osobom uprawnionym wynagrodzenia (minimalnego poziomu ochrony), jest przyjęcie, iż organizacja, która nie posiada zatwierdzonych tabel wynagrodzeń, nie może dochodzić wynagrodzenia za korzystanie z utworów objętych swym zarządem.
  • Pojęcie korzystającego z utworu audiowizualnego poprzez reprodukowanie utworu na egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego, powinno być interpretowane szeroko i obejmować musi nie tylko producenta, ale także dystrybutora utworu audiowizualnego na nośnikach.

 

Opracowanie: LSW Leśnodorski Ślusarek i Wspólnicy


Wyrok

Sądu Apelacyjnego w Warszawie

z dnia 24 października 2007 r.

I ACa 828/07

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Edyta Jefimko (spr.).

Sędziowie: SA Maria Rodatus, SO del. Beata Piwowarska.

 

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 24 października 2007 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa Stowarzyszenia Autorów ZAiKS z siedzibą w W. przeciwko Wydawnictwu (…) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej z siedzibą w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2007 r. sygn. akt II C 519/06

  1. oddala apelację,
  2. zasądza od pozwanego Wydawnictwa (…) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowej z siedzibą w W. na rzecz powoda Stowarzyszenia Autorów ZAiKS z siedzibą w W. tytułem zwrotu kosztów postępowania poniesionych w postępowaniu odwoławczym kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) złotych.

 

Uzasadnienie faktyczne

Zaskarżonym wyrokiem wydanym w dniu 19 kwietnia 2007 r. w sprawie z powództwa Stowarzyszenia Autorów Zaiks z siedzibą w W. skierowanego przeciwko Wydawnictwu (…) Spółce z.o.o. spółce komandytowej z siedzibą w W. o ochronę prawa autorskich – Sąd Okręgowy Warszawa Praga w Warszawie:

1) zasądził od Wydawnictwa (…) Spółki z.o.o. spółka komandytowa z siedzibą w W. na rzecz Stowarzyszenia Autorów Zaiks z siedzibą w W. kwotę 14.450 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 2006 r. do dnia zapłaty,

2) w pozostałym zakresie powództwo oddalił,

3) zasądził od pozwanego na rzecz powoda tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 5.138 zł,

4) nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego Warszawa Praga w Warszawie kwotę 3.800 zł tytułem kosztów biegłego.

Powyższy wyrok Sąd Okręgowy wydał na podstawie następujących ustaleń faktycznych i wniosków:

Stowarzyszenie Autorów Zaiks z siedzibą w W. jest zgodnie z decyzją Ministra Kultury z dnia 1 lutego 1995 r., zmienioną następnie decyzjami z dnia 23 października 1998 r. i z dnia 28 lutego 2003 r., opublikowaną w 3 M.P. z 2004 r., Nr 18, poz. 322 – organizacją zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, uprawnioną do zarządzania prawami autorskimi do utworów słownych, muzycznych oraz słowno-muzycznych, w utworze audiowizualnym wykorzystywanym na określonych w decyzji polach eksploatacji, w szczególności w przypadku zwielokrotniania i wprowadzania do obrotu. Film pt. (…) dołączony został do dwutygodnika (…) nr (…) z dnia (…) 2005 r., którego wydawcą jest pozwany. Muzykę do tego filmu skomponował J. M., który powierzył powodowi zarządzanie jego autorskimi prawami majątkowymi do wszystkich utworów, w szczególności prawami związanymi ze zwielokrotnianiem nośników zawierających nagrania jego utworów i rozporządzania nimi.

Na podstawie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu praw autorskich w osobie Z. J. Sąd ustalił należne wynagrodzenie za korzystanie przez pozwanego z utworu J. M. w wysokości 17.119 zł, w więc w kwocie wyższej niż dochodzona pozwem. Opinia biegłego została oceniona jako zupełna, rzetelna i logiczna, opracowana prawidłowo pod względem technicznym i zawierająca wszystkie niezbędne elementy. Również zastosowana metoda wyliczeń była właściwa, a nadto powszechnie akceptowana w międzynarodowych standardach rachunkowości finansowej. Za trafne uznał Sąd posłużenie się przez biegłego metodą kapitalizacji płatności licencyjnych, uwzględniającą stawkę po jakiej porównane aktywa byłyby licencjonowane, bowiem posłużenie się kryterium faktycznie osiągniętego zysku w szeregu przypadków mogłoby całkowicie pozbawić twórcę należnego mu wynagrodzenia. Autor opinii posiadał niezbędne kwalifikacje do wykonania zlecenia sądu. Jest on bowiem członkiem Amerykańskiego Stowarzyszenia Biegłych, kandydatem na członka ACCA, biegłym z zakresu wycen i analiz finansowych, pełni funkcję wicedyrektora w jednej z czołowych międzynarodowych firm audytorskich i doradztwa finansowego. Opinia została sporządzona w dwóch 4 wariantach. Wynagrodzenie należne powodowi obliczone według stawek rynkowych wyniosło 19.000 zł, a według stawek stosowanych przez powoda 17.119 zł.

W ocenie Sądu Stowarzyszenie Autorów Zaiks z siedzibą w W. zgodnie z treścią art. 105 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych korzysta z domniemania, iż jako organizacja zbiorowego zarządzania prawami autorskimi jest uprawnione do zarządzania i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem i posiada legitymację procesową w tym zakresie. Domniemanie to nie zostało obalone przez stronę pozwaną, co oznacza, że powód, powołując się na nie, wykazał posiadanie w procesie legitymacji czynnej. Ponadto przedstawił umowę, łączącą go z J. M., w postaci zobowiązania organizacyjnego z dnia (…) 1995 r. Zgodnie z treścią § 1 tej umowy kompozytor powierzył powodowi autorskie prawa majątkowe wymienione w § 2, do wszystkich utworów z kategorii małych i dużych praw, a w szczególności muzycznych, słowno-muzycznych, słownych i choreograficznych, już istniejących oraz powstałych w okresie jego członkostwa w stowarzyszeniu. Zgodnie z § 2 powierzenie obejmuje m.in. utrwalanie na nośnikach dźwięku oraz obrazu i dźwięku, zwielokrotnianie i rozporządzanie tymi nośnikami, w tym dla publicznego wykonania, nadania, odtwarzania, wprowadzenia do obrotu, najmu i dzierżawy, jak również ustalanie i dochodzenie wynagrodzenia oraz dochodzenie wszelkich roszczeń związanych z naruszaniem praw autorskich, także za korzystanie z utworów nie wymagających zgodnie z prawem autorskim zgody twórcy, ale dających prawo do wynagrodzenia. Powyższa umowa została zmieniona w dniu (…) 2003 r. mocą oświadczenia J. M., który wyraził wolę przeniesienia powierniczego, wynikającego ze zobowiązania organizacyjnego, korzystania z jego utworów w zakresie utrwalania i zwielokrotniania, niezależnie od użytej techniki oraz 5 wprowadzania do obrotu, a także dochodzenia wynagrodzenia w zakresie, w jakim przepisy ustawy przyznają twórcy prawo do wynagrodzenia lub prawo do pobierania opłat. Powyższe oświadczenie dostosowało treść zobowiązania organizacyjnego do zmieniających się przepisów prawa autorskiego, stanowiąc swoisty aneks do umowy.

Zgodnie z treścią art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych głównemu reżyserowi, operatorowi obrazu, twórcom scenariusza, twórcom innych utworów literackich lub muzycznych, które zostały stworzone do utworu audiowizualnego lub w nim wykorzystane, oraz artystom wykonawcom przysługuje uprawnienie do otrzymania stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego na egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego. Korzystający z utworu audiowizualnego, o czym stanowi art. 70 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, wypłaca wynagrodzenie, o którym mowa w ust. 2 za pośrednictwem właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi. Stanowiący postawę prawną powództwa art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego o prawie autorskim i prawach pokrewnych, na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 maja 2006 r., OTK 2006/5/59, jako niezgodny z art. 2 oraz art. 32 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej utraci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. W ocenie Sądu utrata mocy obowiązującej tego przepisu nie wpłynie na sytuację prawną strony powodowej, ponieważ skutki prawne zdarzeń należy oceniać na podstawie przepisów, obowiązujących w chwili ich zaistnienia. Art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych reguluje kwestię odpłatności za formę eksploatacji określaną w obrocie jako sell through, tj. sprzedaż egzemplarzy na własność indywidualnym odbiorcom i obejmuje przypadki zwielokrotniania utworu do użytku osobistego nabywcy a nie do 6 użytku osoby, która dokonała zwielokrotnienia. Za reprodukcję należy uznać również kopiowanie utworu zapisanego na nośniku danych (płata VCD) metodą cyfrową. Pozwany dokonał zwielokrotnienia filmu (…) i wprowadził jego egzemplarze do obrotu. Z tego tytułu powinien zapłacić stosowne wynagrodzenie za wykorzystane w filmie chronione utwory, w tym przypadku utwory muzyczne. Legitymacja Stowarzyszenia Autorów Zaiks z siedzibą w W. do żądania wynagrodzenia wynika z przypisu art. 105 w zw. z art. 70 ust. 3 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy użyto pojęcia stosowne wynagrodzenie, które należne jest z tytułu reprodukowania utworu, co oznacza, że obowiązek uiszczenia wynagrodzenia łączy się z samym faktem jego zwielokrotnienia, a nie z wysokością osiągniętego z tego tytułu zysku. Obowiązek zapłaty wynagrodzenia wynika bowiem z faktu wykorzystania utworu chronionego, a nie z faktu osiągnięcia korzyści materialnej. Sąd uwzględnił powództwo w zakresie dochodzonej pozwem należności główniej w wysokości 14.4.450 zł, natomiast częściowo oddalił w zakresie żądania zasądzenie odsetek ustawowych od tej kwoty. Powód żądał zasadzenia odsetek od kwoty 14.4.450 zł od dnia wniesienia pozwu, a Sąd zasądził je od dnia następnego po jego doręczeniu, tj. od dnia 1 sierpnia 2006 r.

Jako podstawę prawną orzeczenia wskazano art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, a rozstrzygnięcia o kosztach procesu art. 98 k.p.c.

Apelację od powyższego wyroku złożył pozwany, zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punktach I, III i IV na podstawie następujących zarzutów:

1) naruszenia art. 232 zd. 1 k.p.c., art. 233 § 1 i § 2 k.p.c., art. 129 k.p.c., art. 235 k.p.c. oraz art. 109 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych na skutek nieprzeprowadzenia dowodu z tabel 7 wynagrodzeń za korzystanie z utworów – stosowanych przez powoda, mimo wniosku pozwanego o przedłożenie tego dokumentu, a równocześnie oparcie zaskarżonego wyroku na opinii biegłego Z. J., który dokonał obliczeń na podstawie tych tabel, co spowodowało naruszenie zasady bezpośredniości postępowania,

2) naruszenia art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez jego błędną wykładnię w wyniku uznania, iż zwielokrotnienie i wprowadzenie do obrotu przez pozwanego gazety z filmem mieści się w zawartej w nim dyspozycji,

3) naruszenia art. 105 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych na skutek nieprawidłowego przyjęcia, że istnieje domniemanie zarządzania przez powoda majątkowymi prawami autorskimi w postaci muzyki do filmu (…) przysługującymi J. M., a w szczególności Stowarzyszenie Zaiks posiada legitymację czynną w procesie,

4) naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. na skutek nieprawidłowego przyjęcia, iż twórca upoważnił powoda do ustalenia wynagrodzenia za korzystanie z jego utworów,

5) naruszenia art. 70 ust. 2 pkt 4 o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w dniu 6 czerwca 2007 r. przepis ten utracił moc prawną, W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa wraz z zasądzeniem od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów procesu za I instancję, ewentualnie o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto pozwany wniósł o zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej zwrotu kosztów procesu za II instancję. 8

 

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy, które to ustalenia Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje i uznaje za własne, podzielając również dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, odpowiadającą kryteriom wskazanym w art. 233 § 1 k.p.c. Nieprzeprowadzenie przez Sąd Okręgowy dowodu z tabel wynagrodzeń za korzystanie z utworu audiowizualnego opracowanych przez Stowarzyszenie Autorów Zaiks z siedzibą w W. nie miało wpływu na treść wydanego orzeczenia. Wprawdzie do pisma procesowego powoda z dnia 12 grudnia 2006 r. zostały dołączone niepoświadczone za zgodność kserokopie dokumentów w postaci wyciągu z Protokołu nr (…) Zebrania Zarządu Zaiks z dnia (…) 2004 r. oraz porozumienie zawarte przez powoda z (…) z siedzibą w W. w dniu (…) 2003 r. (dotyczące ustalonych przez powoda stawek minimalnych wynagrodzeń autorskich z tytułu zwielokrotniania utworów audiowizualnych na egzemplarzach przeznaczonych do osobistego użytku) lecz z uwagi na formę, w jakiej zostały przedłożone te dowody, nie mogą zostać uznane za dokumenty prywatne w rozumieniu art. 245 k.p.c. Powód w ogóle nie twierdził, iż posiada tabelę wynagrodzeń autorskich zatwierdzoną przez Komisję Prawa Autorskiego. Zgodnie z treścią art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w brzmieniu obowiązującym w dniu skorzystania przez pozwanego z utworu J. M. poprzez dołączenie film pt. (…) do dwutygodnika (…) nr (…) z dnia (…) 2005 r. – główny reżyser, operator obrazu, twórcy scenariusza, twórcy innych utworów literackich lub muzycznych, które stworzone zostały do 9 utworu audiowizualnego lub w nim wykorzystane, oraz artyści wykonawcy są uprawnieni do stosownego wynagrodzenia z tytułu reprodukowania utworu audiowizualnego na egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego. W ocenie Sądu Apelacyjnego wynagrodzenie stosowne w rozumieniu powyższego przepisu to takie wynagrodzenie, jakie otrzymałby autor w przypadku zawarcia z nim umowy o korzystanie z utworu na określonym polu eksploatacji (por. odpowiednio wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2004 r., II CK 90/03, OSNC z 2005 r., nr 4, poz. 66). W orzeczeniu z dnia 29 listopada 2006 r., II CSK 245/06, LEX nr 233063 (dotyczącym wprawdzie wykładni art. 79 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ale mającym zdaniem Sądu Apelacyjnego odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie), Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli organizacja zbiorowego zarządzania nie dysponuje zatwierdzoną tabelą wynagrodzeń i strony nie określą wysokości wynagrodzenia w drodze porozumienia, wynagrodzenie winno być ustalone przez sąd. Przy ustaleniu takiego wynagrodzenia szczególne znaczenie należy przyznać dowodowi z opinii biegłego, który ma charakter szczególny, ponieważ jego celem jest dostarczenie sądowi wiadomości specjalnych niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy. Tabele wynagrodzeń autorskich, które nie zostały zatwierdzone. przez przewidzianą w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych Komisję Prawa Autorskiego (art. 108) stanowią – jak wyjaśnił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2006 r., SK 40/04 (OTK-A z 2006 r., nr 1, poz. 5) – w istocie projekt tabeli, gdyż dopiero na skutek zatwierdzenia jej przez Komisję Prawa Autorskiego uzyskałaby ona, ze względu na charakter rozstrzygnięcia Komisji, odpowiadający raczej aktowi o cechach bliższych aktowi normatywnemu niż rozstrzygnięciu indywidualnemu i konkretnemu, charakter „powszechnie obowiązujący” wszystkie przyszłe, potencjalne 1 0 strony umów dotyczących rozpowszechniania określonych utworów czy wykonań artystycznych. Jednocześnie gwarantowałaby twórcom – zgodnie z art. 109 ustawy – wynagrodzenie minimalne. Posiadanie przez organizację zbiorowego zarządzania tabel wynagrodzeń należy uznać – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 maja 1999 r., I CKN 1139/97 (OSNC z 2000 r., nr 1, poz. 6) – ze względu na ich funkcję ochronną, za warunek należytego sprawowania zarządu w rozumieniu i ze skutkami przewidzianymi w art. 104 ust. 3 i 5 ustawy. Sąd Najwyższy podkreślił, iż w sytuacji, w której Minister Kultury i Sztuki dopuszcza sprawowanie zarządu majątkowymi prawami autorskimi przez organizację, która nie posiada zatwierdzonych tabel, nie można przyjąć, że organizacja nie dysponująca takimi tabelami nie może w ogóle dochodzić wynagrodzenia za korzystanie z utworów objętych jej zarządem. Akceptacja takiego zapatrywania groziłaby osobom uprawnionym pozbawieniem ich w ogóle wynagrodzenia, a przecież przepisy dotyczące tabel wynagrodzeń mają na celu zapewnienie tym osobom minimalnego poziomu ochrony. Jeżeli organizacja zbiorowego zarządzania nie dysponuje zatwierdzoną tabelą wynagrodzeń i strony nie określą wysokości wynagrodzenia w drodze porozumienia, wynagrodzenie winno być ustalone przez sąd, któremu niezbędna jest wiedza specjalna w postaci opinii biegłego do rozstrzygnięcia kwestii, czy pochodząca z niezatwierdzonej tabeli wynagrodzeń stawka wynagrodzenia, wskazana przez powoda i zaaprobowana przez Sąd jako postawa ustalenia stosownego wynagrodzenia, mogła – wobec zarzutów pozwanego kwestionujących jej prawidłowość – stanowić miarodajną podstawę jego ustalenia.

Sąd Okręgowy w rozpoznawanej sprawie przeprowadził postępowanie dowodowe w postaci dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu praw autorskich w osobie Z. J. i stwierdził, iż żądane przez powoda wynagrodzenie obliczone według stawek stosowanych przez Stowarzyszenie 1 1 Zaiks z siedzibą w W. jest prawidłowe (roszczenie dochodzone pozwem jest mniejsze niż kwota wynagrodzenia obliczona przez biegłego). Przy wyliczaniu kwoty wynagrodzenia biegły wykorzystał wprawdzie stosowane przez powoda stawki wynagrodzeń minimalnych, ale należy podkreślić, iż wynagrodzenie obliczone według innej metody (opartej na podstawie danych rynkowych oraz sprzedaży czasopisma z dodatkiem w postaci filmu) wyniosło 19.000 zł, a więc kwotę wyższą niż roszczenie powoda.

Nietrafne są również zarzuty naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisów prawa materialnego.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r., K 5/05,OTK-A 2006/5/59 orzekł, iż art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 904, z 2001 r. Nr 128, poz. 1402, z 2002 r. Nr 126, poz. 1068 i Nr 197, poz. 1662, z 2003 r. Nr 166, poz. 1610, z 2004 r. Nr 91, poz. 869, Nr 96, poz. 959 i Nr 172, poz. 1804, z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 oraz z 2006 r. Nr 66, poz. 474) jest niezgodny z art. 2 oraz art. 32 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i ustalił, że traci on moc obowiązującą z upływem 12 (dwunastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższy przepis stracił moc obowiązującą w dniu 6 czerwca 2007 r.

Sąd Apelacyjny w pełni podziela pogląd prawny Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r., IV CSK 28/06, OSNC 2007/2/31, iż w razie określenia przez Trybunał Konstytucyjny terminu utraty mocy obowiązującej przepisu uznanego za niezgodny z Konstytucją (art. 190 ust. 3 Konstytucji), sąd stosuje ten przepis do oceny zdarzeń, które nastąpiły przed tym terminem także wówczas, gdy orzeka po utracie mocy obowiązującej tego przepisu. Z uwagi na powyższe do oceny roszczeń dochodzonych pozwem Sądy obu instancji powinny zastosować art. 70 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych w brzmieniu obowiązującym w dniu skorzystania przez pozwanego z utworu J. M. poprzez dołączenie film pt. (…) do dwutygodnika (…) nr (…) z dnia (…) 2005 r.

Również dokonana wykładnia powyżej wskazanego przepisu jest prawidłowa. Pojęcie korzystającego (w rozumieniu art. 70 ust. 3 w zw. z art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych) z utworu audiowizualnego poprzez reprodukowanie utworu na egzemplarzu przeznaczonym do własnego użytku osobistego powinno być interpretowane szeroko i obejmować musi nie tylko producenta, ale także dystrybutora utworu audiowizualnego na nośnikach. Pozwana Spółka, jak trafnie zauważył to Sąd Okręgowy wprowadziła nośniki z filmem do obrotu.

Nie doszło również do naruszenia przez Sąd Okręgowy przepisu prawa materialnego w postaci art. 105 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Stowarzyszenie Autorów Zaiks w W. w sposób dostateczny wykazało swoją legitymację czynną w procesie. W tym zakresie powód prawidłowo powołał się na domniemanie prawne wynikające ze wskazanego powyżej przepisu i wykazał, że reprezentuje prawa autora muzyki do utworu audiowizualnego w zakresie żądania zapłaty przysługującego mu wynagrodzenia. Powyższy przepis zakłada, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zarządzania i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem majątkowymi prawami autorskimi twórców, o czym rozstrzyga treść zezwolenia Ministra Kultury. Powodowe Stowarzyszenie wykazało, że posiada stosowne decyzje Ministra Kultury, udzielające mu zezwolenia na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów słownych, muzycznych, słowno-muzycznych i choreograficznych w 1 3 utworze audiowizualnym na polu eksploatacji oznaczonym jako zwielokrotnianie. A nadto przedstawiło umowę łączącą go z J. M., który powierzył tej organizacji zarządzenie swoimi majątkowymi prawami autorskimi. Sąd Okręgowy w sposób bardzo wnikliwy dokonał wykładni powyższej umowy, dochodząc do trafnego wniosku, iż powód jest upoważniony również do dochodzenia wynagrodzenia należnego twórcy na podstawie art. 70 ust. 2 pkt 4 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Uznając apelację za bezzasadną Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł o jej oddaleniu.

O kosztach procesu za II instancję orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. i art. 99 k.p.c. w zw. art. 108 § 1 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c.