PRAWO FILMOWE

Przekazy handlowe w świetle nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji

1 listopada 2021 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o radiofonii i telewizji. Zmiany spowodowane są koniecznością implementacji dyrektywy 2018/1808 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 listopada 2018 r[1]. Oprócz przepisów dotyczących działalności platform udostępniania wideo, czy zmian w zakresie oznaczania treści szkodliwych dla małoletnich, nowe przepisy wprowadzają także pewne zmiany w zakresie przekazów handlowych. W jaki sposób zostały one rozstrzygnięte w nowelizacji? Limity dotyczące reklam i telesprzedaży Zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami, reklamy i telesprzedaż nie mogą zajmować więcej niż 12 minut w ciągu godziny zegarowej. Nowela wprowadziła zmiany w tym zakresie zastępując je określonymi przedziałami czasowymi. Od 1 listopada 2021 r. łączny czas nadawania reklam w godzinach od 6:00 do 18:00 nie może przekroczyć 144 minut, a w godzinach od 18:00 do 24:00 nie może przekroczyć 72 minut. W godzinach od 24:00 do 6:00 limity zostały całkowicie zniesione. W nowelizacji zmieniono również zasady umieszczania tzw. ogłoszeń własnych nadawcy. Dotychczas takie ogłoszenia wliczane były do limitów dotyczących reklam i telesprzedaży. Obecnie ustawodawca wyłączył takie przekazy z ogólnego limitu, utrzymując jednocześnie, że ogłoszenia własne nadawcy mogą być nadawane wyłącznie między audycjami. Niewielka zmiana zaszła w przepisach dotyczących przerywania transmisji zawodów sportowych. Po wejściu w życie nowelizacji możliwe jest przerywanie transmisji w celu nadania pojedynczej reklamy. Celem takiej regulacji jest umożliwienie zamieszczania pojedynczych reklam w naturalnych przerwach w zawodach, które nie wynikają […]

Platformy udostępniania wideo w świetle nowelizacji ustawy o radiofonii i telewizji

1 listopada 2021 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o kinematografii, która wprowadziła pełną regulację dotyczącą platform udostępniania wideo. Jak teraz kształtuje się sytuacja dostawców? Implementacja dyrektywy Zmiany, które wprowadziła nowelizacja, spowodowane były koniecznością implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/1808 z 14 listopada 2018 r[1]. Niewątpliwie za jedną z najbardziej istotnych zmian możemy uznać uregulowanie kwestii związanych z platformami udostępniania wideo, za pośrednictwem których użytkownicy mogą udostępniać tworzone przez siebie treści audiowizualne. Czym są platformy udostępniania wideo według ustawy? Intuicyjnie większość z nas kojarzyć może to pojęcie z serwisami takimi jak YouTube, Dailymotion lub Vimeo. Definicję dostarcza nam teraz ustawodawca, który określa platformę udostępniania wideo jako usługę świadczoną drogą elektroniczną w ramach prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej, jeżeli podstawowym celem lub zasadniczą funkcją tej usługi lub jej dającej się oddzielić części jest dostarczanie ogółowi odbiorców w celach informacyjnych, rozrywkowych lub  edukacyjnych  audycji,  wideo  stworzonych  przez  użytkowników  lub  innych  przekazów,  za  które dostawca usługi nie ponosi odpowiedzialności redakcyjnej, ale o sposobie zestawienia których dostawca ten decyduje,  w tym automatycznie lub za pomocą algorytmów, w szczególności przez eksponowanie, flagowanie i sekwencjonowanie. Co ważne, z zakresu tego pojęcia zostały wyłączone co do zasady media społecznościowe, jeżeli ich zasadniczą funkcją nie jest dostarczanie audycji audio-wizualnych lub wideo stworzonych przez użytkowników. Najważniejszym aspektem charakteryzującym platformy jest brak odpowiedzialności redakcyjnej dostawcy za treści […]

Nowe obowiązki dostawców treści wideo już w listopadzie!

Nowelizacja ustawy o radiofonii i telewizji oraz ustawy o kinematografii weszła w życie 1 listopada 2021 r., a wybrane przepisy będą stosowane od dnia 1 stycznia 2022 r. Zmiany spowodowane są koniecznością implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2018/1808 z dnia 14 listopada 2018 r. [1] Poza uregulowaniem zasad działalności platform udostępniania wideo, nowela porządkuje przepisy dotyczące lokowania produktów, zmienia dopuszczalne limity slotów reklamowych, a także rozszerza obowiązki odnoszące się do oznaczania audycji. Jakie jeszcze zmiany przewidują nowe przepisy?  Platformy udostępniania wideo Jedną z najważniejszych zmian przewidzianych w nowych przepisach jest uregulowanie kwestii funkcjonowania platform udostępniania wideo, za pomocą których użytkownicy udostępniają tworzone przez siebie treści audiowizualne. Dotychczasowa sytuacja prawna w tym zakresie była dosyć skomplikowana, a platformy tego typu funkcjonowały w przeważającej mierze w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18.07.2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. Uregulowanie sytuacji dostawców platform udostępniania wideo jest więc niezwykle pożądaną i konieczną zmianą.  W świetle nowych przepisów dostawca platformy udostępniania wideo nie będzie ponosił odpowiedzialności za treści udostępniane na platformie wideo przez jej użytkowników. Na dostawców platform nałożone zostały pewne obowiązki, w tym m.in. odnoszące się do informowania o strukturze właścicielskiej czy wprowadzania stosownych zabezpieczeń dotyczących ograniczania dostępu do nieodpowiednich treści osobom małoletnim. Doprecyzowano również kwestie dotyczące regulaminu platformy, którego obowiązek posiadania wynikał de facto już z ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną.  Zmiany precyzują również m.in. uprawnienia użytkowników zarówno zamieszczających, jak i odbierających treści za pośrednictwem portalu, a także regulują procedurę postępowania z treściami sprzecznymi z regulaminem danej platformy. Użytkownicy nie mogą zamieszczać treści nawołujących do przemocy i popełniania określonych w ustawie przestępstw, a także muszą odpowiednio oznaczać treści zagrażające prawidłowemu rozwojowi […]

Produkcja filmowa: licencja czy umowa przenosząca prawa autorskie?

W produkcji filmowej standardem – wynikającym zarówno z wymogów finansujących instytucji publicznych, jak i słabości polskich regulacji prawnych w zakresie licencji, które nie gwarantują stabilności takich licencyjnych relacji – jest zawieranie umów o przeniesienie praw. Wyjątkiem bywa włączanie istniejącej muzyki czy innych dzieł niepowstających na zamówienie do filmu. Która z umów jest bardziej korzystna? Odpowiedź brzmi: to zależy. Z punktu widzenia współtwórców utworu audiowizualnego byłaby to zapewne umowa licencyjna. Na mocy umowy licencyjnej współtwórca udziela producentowi zezwolenia do korzystania z jego wkładu twórczego wniesionego do produkowanego filmu na danych polach eksploatacji, przez oznaczony czas oraz na danym terytorium. Oznacza to, iż na podstawie umowy licencyjnej twórca nie wyzbywa się przysługujących mu autorskich praw majątkowych- tak jak w przypadku umowy przenoszącej autorskie prawa majątkowe. Dodatkowo przy licencji na czas oznaczony zawartej na dłużej niż 5 lat albo umowie licencyjnej na czas nieoznaczony istnieje możliwość jej wypowiedzenia. Wprawdzie istnieją mechanizmy prawne ograniczające możliwość wypowiedzenia licencji na czas oznaczony (automatyczne przedłużenia, zobowiązania do niewypowiadania licencji, wyrażanie zgodnego zamiaru stron zawarcia licencji wieczystej), jednakże budzą one kontrowersje i nie znajdują jednolitego poparcia w doktrynie oraz orzecznictwie. Mając powyższe na uwadze, dla producenta byłoby więc wielce ryzykownym zawarcie ze współtwórcami filmu umów licencyjnych. Oznaczałoby to, iż po upływie czasu na jaki licencja została udzielona lub w przypadku jej wypowiedzenia, producent utraciłby prawa do korzystania z […]