Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 3 czerwca 2009 r. I ACa 248/09

  • Zgodnie z art. 105 ust. 1 PrAut domniemywa się, że organizacja zbiorowego zarządzania jest uprawniona do zarządzania i ochrony w odniesieniu do pól eksploatacji objętych zbiorowym zarządzaniem oraz że ma legitymację procesową w tym zakresie. Wskazane domniemanie ma na celu uproszczenie i ułatwienie dowodzenia legitymacji organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi, zwalniając ją z potrzeby wykazywania legitymacji w odniesieniu zarówno do repertuaru określonej kategorii, jak i poszczególnych pozycji składających się na ten repertuar wchodzący w zakres uzyskanego zezwolenia. Nie można zatem uzależniać zawarcia z OZZ umowy lub wypłaty należnego wynagrodzenia autorskiego od wykazania przez OZZ, że powierzone jej zostały prawa w dochodzonym zakresie, jeżeli organizacja wykaże, że dane kategorie dóbr są objęte uzyskanym zezwoleniem. Oczywiście wskazane domniemanie o charakterze preasumptio iuris tantum może zostać obalone poprzez wykazanie, że OZZ nie ma w danym przypadku legitymacji.
  • Uprawnienie z art. 70 ust. 2 PrAut przysługuje także zagranicznym twórcom. Zgodnie z art. 5 ust. 4 PrAut przepisy ustawy stosuje się do utworów, które są chronione na podstawie umów międzynarodowych. W zakresie ochrony praw autorskich Polskę wiążą przede wszystkim konwencje wielostronne – berneńska i powszechna, przewidujące ochronę praw autorskich na zasadzie asymilacji, czyli zrównania twórców obcych z krajowymi, zaś z dniem uzyskania przez Polskę członkostwa w Unii Europejskiej ochrona wynikająca z ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych obejmuje obywateli innych państwa Unii na

Opracowanie: LSW Leśnodorski Ślusarek i Wspólnicy

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2003 r., I ACa 733/02

  • Udział w sesji zdjęciowej osoby znanej, popularnej nie zawiera sam w sobie zgody na opublikowanie jej wyników, tym bardziej jeśli ta osoba stawiała warunki finansowe, a strony w tym zakresie nie doszły ostatecznie do porozumienia. Ewentualna możliwość wyrażenia zgody na rozpowszechnienie wizerunku za wynagrodzeniem nie uchyla bezprawności działania korzystającego z wizerunku, jeśli tej zgody ostatecznie nie uzyskał.
  • Istnienia zgody uprawnionego na rozpowszechnianie jego wizerunku, które wyłącza bezprawność działania zgodnie z art. 81 ust. 1 Prawa autorskiego, ani jej zakresu nie domniemywa się. Zgoda na wykorzystanie wizerunku musi być zatem niewątpliwa i to także co do warunków i płaszczyzn dopuszczalnego wykorzystania.
  • W odniesieniu do osób znanych poczucie krzywdy związanej z bezprawnym wykorzystaniem ich wizerunku do celów komercyjnych jest pogłębione, co ma wpływ na wysokość należnego im zadośćuczynienia.

 

Opracowanie: LSW Leśnodorski Ślusarek i Wspólnicy

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2003 r., I ACa 1137/02

  • Postać producenta identyfikują 3 cechy – osoba ta: ponosi ciężar finansowy kosztów wytworzenia filmu i ryzyko jego eksploatacji; organizuje techniczne i rzeczowe przesłanki produkcji filmu; zawiera we własnym imieniu i na własny rachunek umowę o stworzenie utworu audiowizualnego.
  • Dla ustalenia uprawnienia producenta do eksploatacji (spornego) filmu, nie wystarczy powołanie się na domniemanie wynikające z art. 70 ust. 1 ustawy o prawach autorskich i prawach pokrewnych. Przepis ten winien być stosowany wobec producenta utworu audiowizualnego, który zawarł umowę o stworzenie utworu albo o umowę o wykorzystanie już istniejącego utworu, przy czym w umowach tych nie określono praw majątkowych producenta do eksploatacji tych utworów w ramach utworu audiowizualnego jako całości.
  • Brak zastosowania art. 70 ust. 1 praw autorskich i praw pokrewnych ma miejsce w sytuacji umowy o stworzenie utworu audiowizualnego, która reguluje majątkowe uprawnienia producenta do eksploatacji tego utworu. W takiej sytuacji jedynie umowa stron jest podstawą i wyznacza zakres nabycia praw majątkowych do eksploatacji w ramach utworu audiowizualnego jako całości, w odniesieniu do wkładów dających się wyodrębnić z tego utworu (np. scenariusz), jak również wkładów, które nie dają się z niego wyodrębnić (np. reżyseria).

 

Opracowanie: LSW Leśnodorski Ślusarek i Wspólnicy