Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2004 r., II CK 330/03

  • Wizerunek to składowa cech fizycznych, które pozwalają na identyfikację wśród innych ludzi oraz dodatkowych elementów związanych z wykonywanym zawodem (tj. charakteryzacja, ubiór, sposób poruszania się i kontaktowania z otoczeniem).
  • Art. 81 ust. 1 praw autorskich stanowiący prawo do ochrony wizerunku, nie stanowi przeszkody dla jego rozpowszechnienia w drodze umowy. Przy tym nie wymaga się udowodnienia działanie producenta w wyborze najbardziej skutecznych form dotarcia z przekazem reklamowym i promocyjnym do szerokiego kręgu adresatów.
  • Wyrażenie zgody w umowie z producentem bez ograniczeń czasowych i ograniczenia środków służących do przekazu reklamy i promocji, na wykorzystanie swojego wizerunku dla celu promocji i reklamy filmu, powoduje, iż producent przenosząc posiadane prawo do wykorzystania wizerunku osoby, z którą zawarł tą umowę – nie narusza tej umowy, ani przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

 

 

Opracowanie: LSW Leśnodorski Ślusarek i Wspólnicy